ساختار کابل نوری

ساختار یک کابل نوری در درجه اول از فیبرهای نوری، اعضای تقویت کننده، پوشش و مواد پرکننده تشکیل شده است.

فیبر نوری به عنوان بخش اصلی کابل، مسئول انتقال سیگنال های نوری است. اعضای تقویت کننده (مانند سیم های فولادی یا الیاف آرامید) استحکام مکانیکی ایجاد می کنند و از الیاف در برابر آسیب های ناشی از نیروهای خارجی محافظت می کنند. این روکش از ساختار داخلی در برابر تأثیرات محیطی محافظت می کند و معمولاً از موادی مانند پلی اتیلن یا پلی وینیل کلراید ساخته می شود. مواد پرکننده (مانند ترکیبات ژل) برای جلوگیری از نفوذ رطوبت و محافظت در برابر استرس مکانیکی استفاده می شود. بسته به سناریوی کاربردی خاص، ساختار یک کابل نوری ممکن است متفاوت باشد. برای مثال، کابل‌های فضای باز معمولاً دارای لایه‌های غلاف و ضد آب قوی‌تری هستند، در حالی که کابل‌های داخلی، انعطاف‌پذیری و خواص ضد حریق{4}}را در اولویت قرار می‌دهند. طراحی یک کابل نوری مستلزم در نظر گرفتن جامع عواملی مانند عملکرد انتقال، استحکام مکانیکی، سازگاری محیطی و هزینه است.