روش های اتصال کابل فیبر نوری

روش های اتصال اولیه شامل اتصالات دائمی، اتصالات اضطراری و اتصالات فعال است.

1. اتصال فیبر نوری دائمی (همچنین به عنوان اتصال فیوژن نیز شناخته می شود)
این روش از یک تخلیه الکتریکی برای ذوب انتهای دو فیبر نوری در نقطه اتصال آنها استفاده می کند و در نتیجه آنها را با هم ذوب می کند. معمولاً برای اتصالات از راه دور و همچنین برای اتصالات ثابت دائمی یا نیمه دائمی استفاده می شود. مشخصه کلیدی آن این است که کمترین تضعیف اتصال را در بین تمام روش ها با مقادیر معمولی از 0.01 تا 0.03 دسی بل در هر نقطه اتصال ایجاد می کند. با این حال، این فرآیند به تجهیزات تخصصی (یک اسپلایسر فیوژن) نیاز دارد و باید توسط متخصصان آموزش دیده انجام شود. علاوه بر این، نقطه اتصال نیاز به حفاظت در یک محفظه اختصاصی دارد.

2. اتصال اضطراری (همچنین به عنوان اتصال مکانیکی شناخته می شود)
اتصالات اضطراری در درجه اول از ابزارهای مکانیکی و شیمیایی برای تراز و اتصال دو فیبر نوری به یکدیگر استفاده می کنند. مزیت اصلی این روش این است که سریع و قابل اعتماد است، با تضعیف اتصال معمولی 0.1 تا 0.3 دسی بل در هر نقطه اتصال. با این حال، نقطه اتصال ممکن است در طول دوره های طولانی استفاده ناپایدار شود و منجر به افزایش قابل توجهی در تضعیف شود. در نتیجه، این روش صرفاً برای کاربردهای اضطراری کوتاه مدت در نظر گرفته شده است.

3. اتصال فعال
اتصالات فعال شامل استفاده از کانکتورهای فیبر نوری مختلف (شاخه و سوکت) برای پیوند دادن یک سایت به سایت دیگر یا اتصال مستقیم یک سایت به کابل فیبر نوری است. این روش انعطاف پذیر، ساده، راحت و قابل اعتماد است. به طور گسترده ای در کابل کشی شبکه های کامپیوتری در ساختمان ها استفاده می شود. تضعیف معمول آن 1 دسی بل در هر نقطه اتصال است.